z perspektywy hamaka cz. 2

Witajcie !

Chciałam Was dzisiaj zaprosić w niezwykłe miejsce pełne uroku , niezwykłego piękna z dala od ludzkich siedzib i ciekawskich spojrzeń. Tutaj każdy zmęczony miejskim gwarem i hałasem znajdzie kawałek ustronnego miejsca na wypoczynek. Mam na myśli gospodarstwo agroturystyczne

Agrozagadka

To wymarzone miejsce dla szukających ciszy i spokoju , o le ktoś lubi takie odludne miejsca i wieś.

Kiedy ujrzałam te malwy na tle falujących pól i łąk z błękitem nieba nad głowa ... zakochałam się bez pamięci i musiałam Wam pokazać to zdjęcie .
Wygląda jak malowany , szkoda , że nie posiadam tych zdolności bo powstał by nie jeden obraz.
Czyż to nie jest piękne !

Niektórzy się dziwią , że wybraliśmy takie miejsce , na wsi , na końcu świata !

Ale nam się podoba . Cisza , spokój , pianie koguta o poranku i cykanie świerszczy gdy zapada zmierzch.

Mogłabym tu przesiedzieć do końca świata . Na co dzień mam dość gwaru i hałasu miejskich ulic ,

tłumu ludzi. Czasem takie odludzie jest potrzebne. Niektórzy boją się go bo zaczynają myśleć i reflektować nad swoim życiem , a inni zwyczajnie źle się czują w takich miejscach. A ja z czasem coraz bardziej szukam

odosobnienia w gronie najbliższych , gdzie nie ma sklepów , bud i innych przybytków , które opróżniają kieszeń i ogłupiają człowieka . To nasz wybór ! i tyle .

Kto nie ma swojego przestronnego domu , a mieszka w bloku tak jak ja to czasem ma dość i chce uciec!
Ja czuje się czasami w swoim mieszkaniu jak w klatce  , może to dlatego ,że wychowałam się też w domku
jednorodzinnym z ogrodem. Ale widoki nie były tak piękne jak tu..

Na stodole atrybuty prawdziwego gospodarza , który ma pole lub łąki , niezwykły dla mnie widok , nawet jeśli przygotowany pod turystów , to i tak prezentuje się wspaniale no i kwiaty , wszędzie gdzie tylko można je posadzić.

O każdej porze dnia ten widok z tarasu domu , gdzie można pobujać się we fotelu , wypić kawę lub herbatę
lub zwyczajnie podumać zmienia się w zależności od światła , które bawi się w malarza...

Widok z ogrodu daje nadzieje na przestrzeń i zabawę.

Ta droga zaprowadzi Was od gospodarstwa Państwa Lipińskich do wsi Bogaczewo ,
ok. 1.5 km spaceru , można dojechać samochodem lub zrobić sobie rowerową wycieczkę.

Wiecie , że kocham kwiaty i lubię je fotografować , dlatego też często łapie za aparat.

No cóż mam słabość do tej bielonej stodoły... a gospodyni wie jak uzyskać niezwykły efekt !
Na tle bielonych ścian oprócz kwiatów rośnie mięta , lubczyk i inne zioła . Z mięty korzystam każdego dnia parząc rodzinie herbatkę ..no i znowu ta malwa! tym razem w odcieniu kremu , takiej jeszcze nie widziałam.

W dali przy ogrodzie duża altana , gdzie można korzystać z uroków odosobnienia , obok na drzewach wisza hamaki chowane na noc do drewnianej skrzyni.

Spojrzenie od frontu , nie widać  na zdjęciu ale z tyłu jest miejsce do leżenia z wygodnymi poduszkami.

A wokół...

Burzowe chmury mogą być niezwykle piękne i malować na niebie fascynujące obrazy...
 czy wspominałam wcześniej , że lubię na nie patrzeć i fotografować?

Droga w kierunku wsi.

jak w każdym gospodarstwie nie mogło zabraknąć kur... jak się okazuje i one mogą być atrakcją   ...

widok tego kota sprawił ,że moje dzieci zmieniły zdanie i zgodziły się wytrzymać 2 tygodnie bez telewizora..

Kot Maniek , który został obłaskawiony i czasem siada na kolanach.
Zachwycony i nieszczęśliwy Jakub.
Czego dziecko potrzebuje do szczęścia oprócz komputera, telewizji i słodyczy??

To prawdziwe szczęście zobaczyć jak Pan hrabia wychodzi z szafki na buty stojącej w altanie .

I moje ukochane kosaćce ! , które niestety mi nie wzeszły .

Do szczęścia brakuje tylko psa zakochanego w każdym kto odwzajemni jego uczucie..

Mam nadzieję ,ze nie jesteście zanadto znudzeni tym spacerkiem , ponieważ jutro zapraszam Was na kolejny...
jeśli znajdę chwilę wolnego czasu.
A teraz idę dalej na hamak..
Pozdrawiam serdecznie
Luna.

Z perspektywy hamaka cz.1

Witam Was serdecznie !

Pisałam Wam , że nie będę mieć internetu , okazało się jednak , że właściciele u których nocujemy mają  internet radiowy , lichy bo lichy , ale jest i w chwilach takich jak te , kiedy piję 2 poranną kawę 

a moja rodzina odsypia wczorajszy dzień hi hi , będę mogła się dzielić na gorąco moimi refleksjami dotyczącymi odkrywaniu   tego niezwykłego rejonu Polski.

Na głębszą refleksję przyjdzie czas po powrocie , ale pierwszymi wrażeniami chciałabym się podzielić

 już teraz nim ulecą w zapomnienie.

Przystań dla jachtów w Wilkasach  wsi letniskowej nad jeziorem Niegocim.

Bardzo , bardzo dziękuje za wszystkie życzenia udanych wakacji ,

w takiej sytuacji nie mogą się nie udać ! chociaż pogoda na razie sprzyja bardziej zwiedzaniu ,

 niż kąpielom , których jestem ogromną amatorką .

To bardzo miłe i przyjemne uczucie wiedzieć , że Ktoś  na mnie czeka i miło 

wspomina , lubi czytać  i oglądać to co piszę i pokazuję na swoim blogu.

BARDZO WAM DZIĘKUJĘ !

Dlatego postaram się odwdzięczyć i w miarę możliwości dzielić tym czego doświadczyłam 

podczas pierwszej mojej wyprawy na Mazury.

Będę pisać z perspektywy osoby , która nic nie wie o tym malowniczym zakątku,

i której znajomość Mazur ograniczała się tylko do wcześniejszego  wędrowania po mapie

na lekcjach geografii.

Zachód słońca oglądany z tarasu domu gospodarstwa agroturystycznego w którym mamy noclegi.

Dlatego bardzo proszę o wyrozumiałość osoby mieszkające na tych terenach i od lat

zakochane w tych niezwykłych rejonach.

Wszystko co napisze to subiektywne wrażenia , które nie powinny wpłynąć 

na tych którzy nigdy tu nie byli.

Jak wiecie długo w tym roku nie mogłam się zdecydować gdzie pojedziemy na wakacje.

Chciałam czegoś nowego , zdaję sobie sprawę , że w Polsce jest wiele wspaniałych przepięknych

zakątków wartych poznania. Warunkiem jednak który zadecydował o wszystkim jest

możliwość kąpieli , bez której nie wyobrażam sobie udanych wakacji !

Wilkasy , przystań dla Jachtów.

Moja koleżanka , która była dwa razy w tym rejonie powiedziała ,

że , ''Mazury są przereklamowane ...Jak chcesz się kąpać to wybierz inne miejsce ''

I aż do przedwczoraj j zaczęłam tak myśleć...

Mam nadzieję , że wybacza mi te słowa wszyscy miłośnicy i zakochani w Mazurach.

Już spieszę z wyjaśnieniem nim dosięgną mnie gromy

ZMIENIŁAM ZDANIE !!!!!!!

A dlaczego no cóż znalazłam urokliwe kąpielisko z którego będziemy korzystać 

kiedy tylko nadarzy się okazja . Nie spełnia ono wszystkich moich wymagań hi hi , ale jest piaszczyste dno
drabinka przy pomoście , no i można pływać bez obecności wodorostów plączących się między nogami.
Było by prawie idealnie gdyby nie to , że po około 25 metrach robi się nagle bardzo głęboko i muszę siedzieć na pomoście i pilnować moje dzieciaki , które raczej jeszcze nie pływają. Ale za to panorama
na miejscowość po drugiej stronie jeziora jest przecudna ! I te pływające żaglówki !!!!!!!!!!! Poezja!
Chyba się też zakocham w Mazurach...

Widok na Jez. Niegocin w Wilkasach

Teraz już możecie domyślić się dlaczego moja pierwsza opinia była taka a nie inna.

Ktoś powie , mało widziała a wyraża taką niesprawiedliwa opinię.

To prawda ! ! jeszcze niewiele widziałam , na Mazurach są przepiękne zabytki , których na pewno nie da się zobaczyć wszystkich podczas 14 dniowego pobytu.  Ale jak już mówiłam udane wakacje

nie wyobrażam sobie bez możliwości zanurzenia 4 liter w czystej przejrzystej wodzie i podziwiania krajobrazów z perspektywy osoby płynącej wpław hi hi. No cóż nie jestem doskonała  i aby się przekonać do czegoś muszę tego doświadczyć , zobaczyć bo w tej materii nie zawsze wierze na słowo , tym bardziej
że każdy ma inne oczekiwanie i inna listę życzeń.

Musi być woda i tyle ! i nie tylko do oglądania !

Wilkasy , widok z pomostu.

Wczoraj pierwszy raz od niedzieli moje dzieci i mąż zanurzyli się w tafli  mazurskiego jeziora...

Pewnie się zastanawiacie dlaczego nie ja... no cóż nie miałam na sobie kostiumu kąpielowego ,

a wcześniejszy pobyt na plaży wiejskiej w Wilkasach mnie zniechęcił do kąpieli i sprawił , że zaczęłam tracić nadzieję co do możliwości zanurzenia się w tafli jeziora gdzie nie będę doświadczać niemiłego kontaktu z 

wodorostami , których nie cierpię i których się boję ! tylko nie pytajcie dlaczego bo nie wiem...

Teren przeznaczony do kąpieli nie spełnił moich oczekiwań zresztą ma się wrażenie , że to nie jest ważne dla 

tych którzy organizują take miejsce . Ma się wrażenie , że wszystko jest pod jachty i pływających na różnego rodzaju łodziach i motorówkach...a szkoda.

Tak apropos te ''łódeczki'' są  bardzo piękne i  robią na nas szczurach lądowych ogromne wrażenie!.

Musze przyznać , że trochę zazdroszczę. Chętnie sama bym popływała na takiej żaglówce np.
Ale interes nie jest tani , dlatego musi mi wystarczyć oglądanie i zachwycanie się .
Być może mój małżonek zabierze nas na wodną przejażdżkę którymś stateczkiem po jeziorze , nie ukrywam ,ze bardzo bym chciała . Niestety nasz starszy syn nie ma takiej ochoty i jeszcze go nie przekonaliśmy.

Widok na żaglówki i w dali kąpielisko w Wilkasach.

Wczoraj pozwiedzałam z dziećmi trochę Giżycko , mąż spędzał ''miłe'' chwile u mechanika samochodowego,
ponieważ w czasie jazdy padł nam tłumik czy coś w tym rodzaju w samochodzie i musieliśmy to naprawić
chcąc dalej podróżować.  Dzieciaki miały radochę bo tym sposobem ponoć nasz samochód wył jak rajdowe Ferrari.. Do tego starszy syn dzień wcześniej uszkodził mój ukochany aparat fotograficzny upuszczając go obiektywem na ziemię. Na szczęście pomimo czarnych widoków na naprawę jednego i drugiego samochód mamy już sprawny a aparat dzisiaj do odebrania w Giżycku !.
wielkie ukłony w stronę wilkaskich mechaników , którzy załatwili problem w 2 godziny u nas musielibyśmy czekać kilka dni , no i nie zdarli z nas zbyt mocno.
To samo z aparatem ! , kiedy poprzednim razem doszło do uszkodzenia obiektywu
czekaliśmy 3 tygodnie ! Jestem pod wrażeniem !
Mam nadzieję ,że to wszystkie niespodzianki , jak na jeden pobyt nie licząc moich dzisiejszych nocnych koszmarów hi hi chyba jednak napisze książkę !

A tymczasem pójdę zająć hamak obok męża bo to atrakcja niecodzienna dla nas.
Wczoraj odwiedziliśmy wioskę turystyczną w Węgorzewie i refleksjami na tematy noclegów i całego obiektu podzielę się następnym razem.
A dzisiejsze plany to zwiedzenie twierdzy Boyen może Węgorzewo a potem się zobaczy..

A tymczasem śniadanko i pójdę zająć hamak obok męża bo to atrakcja niecodzienna dla nas.
Pozdrawiająca was Luna z Mazur!

Lipcowy PostTUSalowy

Witajcie !

Z lekkim poślizgiem prezentuję mój Tusalowy słoiczek w wersji wakacyjnej w lipcu.

Wiele się w nim nie zmieniło z uwagi na to , że 3 tygodnie byłam wyłączona z wszelkich prac ręcznych

i praktycznie życia domowego. Przyczyniły sie do tego zawirowania w pracy i zwiększona liczba dyżurów.

Ale teraz koniec ! jutro wyjeżdżam na wyczekiwany urlop i nie mam zamiaru nawet myśleć o pracy

a tym bardziej o powrocie z uwagi , że sierpień przedstawia się dla mnie wyjątkowo nieciekawie.

Ale dość już o tym !

Od jutra mnie nie ma !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 i mam zamiar leniuchować i wypoczywać , jeśli będę miała możliwość to do Was zajrzę.

 Tam gdzie się wybieram nie będzie telewizji i ponoć internetu , który bywa w formie szczątkowej ,

hi hi ku rozpaczy mojego najmłodszego syna , nie będę go żałować , dobrze mu to zrobi.

Ale za to są hamaki !

Chciałam Wam bardzo serdecznie podziękować za wszystkie opinie na temat mojej ostatniej pracy,

są dla mnie bardzo cenne i motywują do dalszego działania...

Chociaż nie ukrywam przemęczenie spowodowane ostatnimi tygodniami dało się we znaki

na tyle ,że chwilowo mam wstręt do igły i nitki... ale zobaczymy...może Mazurskie klimaty sprawią ,że 

wrócą mi siły i chęci do dalszego tworzenia.

Tymczasem życzę Wam miłego wakacyjnego wypoczynku , witam wszystkich nowych obserwatorów

i życzcie mi pogody!!!!!!!!!

Pozdrawiam i całuje .

Luna.

Frosty Trees

"Wiesz , gdy jest się bardzo smutnym , to kocha się zachody słońca Mały Książę .''

Zakończenie nauki w Gimnazjum to  ważny moment w życiu młodego człowieka.

Z tej okazji zrobiłam dla ulubionego nauczyciela mojego starszego syna obrazek.

Wzór wybraliśmy wspólnie , ale już dawno szukałam okazji na jego wykonanie.

Seria  ''Derwentwater Designs ''zawsze bardzo mi się podobała .

Te klimatyczne wzory urzekają i wprawiają w pewien rodzaj nostalgii.

A ten nastrój udziela się i uczniom i nauczycielom , którzy przez 3 lata zmagali się ze sobą.

Mój syn bardzo dobrze wspomina te 3 lata ...w przeciwieństwie do szkoły podstawowej.

Gdzie wyścig szczurów , pobyt w klasie z najwyższą średnią nie był łatwy dla dziecka

z problemami dysleksji. 

W gimnazjum mógł rozwinąć skrzydła  ! , wreszcie trafił na nauczycieli , którzy zobaczyli w nim

zdolności jakie ja widziałam od dawna , ale szkoła podstawowa nie dawała mu możliwości

realizacji tego co lubi.

Miał wspaniałą Wychowawczynię o wielkim sercu , która zawsze potrafiła pocieszyć.

Mam nadzieję , że nauczycielowi , któremu dedykowany jest obrazek ,będzie się podobał.

Robiłam mały wywiad i wiem , że interesuje się sztuką. Nie jest to może malarstwo , 

ale coś z pogranicza ???? hi hi.

Wybrany przez mnie obrazek należy do kolekcji miniatur 

''Minuets '' i wcale nie jest to mały i prosty wzorek.

Wyszywany na lnie , muliną DMC w oryginale  Anchor  

Lubię ten rodzaj pasteli w DMC , jeśli przyjdzie mi kiedyś kolejny raz go wyszywać to

postaram się o Anchor.

Pierwszy raz wyszywam taki widoczek bez oznaczenia linii na tkaninie ułatwiającej wyszywanie.

 O dziwo nie pomyliłam się !

Raz próbowałam to zrobić , ale poległam i dałam sobie na razie spokój , 

nie wiem co będzie w przypadku większych wzorów !

Efekt oszronionych konarów drzew uzyskałam stosując perłową mulinkę DMC,

po wyszyciu sprawia wrażenie biało-kremowej , ale w rzeczywistości jest

blado zielona.

Kocham te perłówki hi hi .

Mojemu młodszemu synowi wczoraj zaświeciły się oczy na widok gamy perłowo-metalizowanych

mulinek. Zastanawiam się co mogłabym mu wyszyć  za pomocą tych nici ,

aby nie narazić go na kpiny!? może macie jakieś pomysły?

Ramkę musiałam kupić gotowa z racji , że nie było czasu na profesjonalne oprawienie.

Obrazek nie ma szybki , ponoć tak jest szlachetniej , ale ja mam obsesje na tle zabrudzeń i kurzu...

A to ujęcie było zrobione przy wczorajszym wieczornym świetle , stąd nieco inne kolory.

 To najszybciej zrobiony przeze mnie obrazek , myślałam , że już nie dam rady ,

bo o 20 jeszcze trzymałam igłę... ale spojrzenie mojego syna , któremu niezwykle trudno

przychodzi ubieranie w słowa tego co myśli , powiedziało mi więcej i zmobilizowało .

Powiedziałam sobie , że będę siedzieć do rana a skończę !...

ale nie było tak źle .

O godz. 23.00 obrazek leżał gotowy na stole.

To zdjęcie znalazłam w internecie , może trochę przypomina mój obrazek.

Przez 2 dni byłam wyłączona z życia rodzinnego i teraz muszę nadrobić wszystkie zaległości.

Pozdrawiam Was serdecznie , dziękuję , że jesteście i mnie odwiedzacie ..

Luna.

85 urodziny i mój różany balkon

Bardzo Wam dziękuję za wszystkie przemiłe komentarze pod ostatnimi postami.

To wielka radość wiedzieć , że ktoś podziwia to co robię.

Dziękuję !

Zachęcona Waszymi pochwałami postanowiłam pokazać mój różany balkon.

Ale to nie jedyny powód...

85 urodziny siostry mojego taty to okazja by obdarować bliską osobę tym co Jej

się podoba i co na pewno sprawi radość.

Z tej okazji powstał różany obrazek z inicjałem Jej imienia.

Wykonałam go haftem wstążeczkowym , haftem płaskim i dodałam koraliki .

Juz wiem ,że to serduszko nie będzie jedynym ! Powiem nieskromnie ,

że bardzo mi się podoba.

Pamiętacie monogram z salsu w którym biorę udział ?

Został naszyty na torbę , która tak bardzo podobała się mojej cioci.

Jej forma jest bardzo praktyczna , udało mi się też dostać bawełnianą potrzewkę

w różane wzorki.

 Torba -worek może służyć do wielu celów , np 

w łazience można do niej wrzucić różne drobiazgi , na balkonie świetnie sprawdza się jako 

miejsce przechowywania klamerek.

Ciocia chciała taką do swojego pokoju na podręczne drobiazgi.

Mam nadzieję , że prezenty będą się Jej podobały.

A teraz zapraszam do oglądania .

zawsze chciałam hodować róże , marzyłam o tym ,że jeśli będę mieć dom 

to posadzę szpaler róż! No cóż nie mam domu , mam małe mieszkanie i niewielki balkon.

Wystarczyło bardzo chcieć i po kilku latach zasadzony krzak pnącej róży odwdzięczył mi sie przecudnymi kwiatami. W międzyczasie dosadziłam jasno różową , nikt nie wierzył kiedy zobaczył marne gałązki ,że coś z tego będzie. Ale miłość do kwiatów zrobiła swoje . Mieszkańcy osiedla podchodzą by ją podziwiać ,

a ja jestem z niej bardzo dumna , no i mam świeże kwiaty do wazonów !

Życzę Wam wszystkim wspaniałej słonecznej niedzieli !.

Ściskam Luna.